دایره المعارف اسلام پدیا » رابطه روزی و توکل
منوی اصلی

رابطه روزی و توکل

تاریخ: ۱۲ آبان ۱۳۹۰ در باب: رزق و روزی

یکی از فضائل اخلاقی که بیانگر رابطه ای خاص میان انسان و خداوند است، فضیلت «توکل» است.

توکل، عبارت است از اعتماد و اطمینان قلبی بنده در جمیع امور خود به خدا، و حواله کردن همۀ کارهای خود به او و تکیه بر حول و قوۀ الهی نمودن. [۱]

پیامبر اکرم (ص) فرمود: « از جبرئیل (ع) پرسیدم: توکل چیست ؟ پاسخ داد: آگاهی به این واقعیت که مخلوق، نه زیان می رساند و نه عطا و منعی دارد، و این که چشم از دست و سرمایه مردم برداری ؛ هنگامی که بنده ای چنین شد جز برای خدا کار نمی کند و به غیر او امیدی ندارد . و اینها همگی حقیقت و مرز توکل اند».[۲]

در آیات قرآن عوامل متعددی برای توکل بیان شده است از جمله:

اطمینان انسان به فقر ذاتی خود، یقین به این که قادر مطلق خداوند است، یقین به این که حاکمیت مطلق از آن خدا است، یقین به این که عالم مطلق خدا است، قرآن می فرماید: ” کار خود را به خدا وا می گذارم همانا خداوند نسبت به بندگانش بیناست….».[۳] یقین به این که مسبب الاسباب حقیقی خداوند است. و یقین به این که رازق واقعی خداوند متعال است.[۴]

پس کسی که تنها خداوند را روزی رسان خود بداند، تنها بر او توکل خواهد کرد. اگر انسان، مؤمن و معتقد به نصرت و حمایت الاهی باشد و در طلب روزی همراه با تلاش و کوشش، بر او توکّل کند، بر اساس وعدۀ الاهی، عنایت خداوند شامل او می شود و به رزق و روزی مطلوب دست می یابد.[۵]



[۱]. نراقی، ملا احمد، معراج السعاده، ص ۷۵۸، انتشارات هجرت، چاپ هشتم، قم، ۱۳۸۱ ش.

[۳]. مومن، ۴۴:” وَ أُفَوِّضُ أَمْری إِلَى اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ بَصیرٌ بِالْعِباد…”.

[۴]. نحل، ۷۳:” وَ یَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ ما لا یَمْلِکُ لَهُمْ رِزْقاً مِنَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ شَیْئاً وَ لا یَسْتَطیعُون‏”.

[۵]. طلاق، ۳، “وَ مَنْ یَتَوَکَّلْ عَلَى اللَّهِ فَهُوَ حَسْبُهُ إِنَّ اللَّهَ بالِغُ أَمْرِهِ قَدْ جَعَلَ اللَّهُ لِکُلِّ شَیْ‏ءٍ قَدْراً”؛ و هر کس بر خداوند توکل کند و کار خود را به او واگذارد خدا کفایت امرش مى‏کند؛ برای آگاهی بیشتر ر.ک: نمایه های: عوامل توکّل شمارۀ ۷۶۹۳ (سایت اسلام کوئست: ۷۸۷۳) و توکّل به خداوند شمارۀ ۳۳۱۲ (سایت اسلام کوئست: ۵۴۳۵).




کلیدواژه ها: ,



ثبت نظر


+ 6 = 15