دایره المعارف اسلام پدیا » اهمیت رزق وروزی
منوی اصلی

اهمیت رزق وروزی

تاریخ: ۱۲ آبان ۱۳۹۰ در باب: رزق و روزی

آیات، روایات، ادعیه، نمازها و دستورات فراوانی پیرامون رزق و طلب و آداب آن وارد شده که همۀ اینها بر اهمیت رزق و روزی دلالت می نماید؛ به عنوان نمونه: الف: خداوند متعال دربارۀ استفاده از زینت های حلال و روزی هاى پاکیزه می فرماید: «بگو: چه کسى زینت هاى الهى را که براى بندگان خود آفریده، و روزی هاى پاکیزه را حرام کرده است؟ بگو: این ها در زندگى دنیا، براى کسانى است که ایمان آورده‏اند (اگر چه دیگران نیز با آنها مشارکت دارند ولى) در قیامت، خالص (براى مؤمنان) خواهد بود. این گونه آیات (خود) را براى کسانى که آگاهند، شرح مى‏دهیم».[۱]

ب: امیر المؤمنین(ع) می فرماید: «مؤمن شبانه روز خود را باید به سه قسمت تقسیم کند یکی برای عبادت یکی برای کسب روزی برای خانه و یکی برای لذت های حلال».[۲]

ج: در حدیث دیگری از آن حضرت نقل شده است که: «طلب رزق نموده و نیازهاى خود را جستجو بنمایید زیرا طالب آن به آن دست خواهد یافت».[۳]

د: علامه طباطبایی در المیزان دربارۀ آیۀ ” فَإِذا قُضِیَتِ الصَّلاهُ فَانْتَشِرُوا فِی الْأَرْضِ وَ ابْتَغُوا مِنْ فَضْلِ اللَّهِ …”[۴] می فرماید: «منظور از” قضاء صلاه” اقامه نماز جمعه، و تمام شدن آن است. و مراد از” انتشار در ارض” متفرق شدن مردم در زمین و مشغول شدن در کارهاى روزانه براى به دست آوردن فضل‏ خدا- یعنى رزق و روزى- است. و اگر در میان همه کارهاى روزانه فقط طلب رزق را نام برد، براى این بود که مقابل ترک بیع در آیه قبلى واقع شود، لیکن از آن جایى که ما در آیه قبلى گفتیم که منظور از ترک بیع همه کارهایى است که آدمى را از نماز باز مى‏دارد، لا جرم باید بگوییم منظور از طلب رزق هم همه کارهایى است که عطیه خداى تعالى را در پى دارد، چه طلب رزق و چه عیادت مریض، و یا سعى در برآوردن حاجت مسلمان، و یا زیارت برادر دینى یا حضور در مجلس علم، و یا کارهایى دیگر از این قبیل».[۵]

ه: در الدر المنثور آمده است که عبد الرزاق (در کتاب المصنف) از ایوب روایت کرده که گفت: «مردى از بالاى تلى مشرف به رسول خدا (ص) شد، (منظور این است که از جاى خطرناکى عبور مى‏کرد)، مردم گفتند: عجب مرد چابکى است! اى کاش این چابکى را در راه خدا صرف مى‏کرد، رسول خدا (ص) فرمود: مگر راه خدا منحصر در جنگیدن و کشته شدن است؟ آن گاه فرمود: راه خدا بسیار است، بیرون شدن از خانه و سفر کردن براى طلب رزق حلال و فراهم نمودن هزینه زندگى پدر و مادر، راه خدا است، و نیز سفر کردن براى طلب رزق حلال جهت زن و فرزند راه خدا است، و سفر کردن و طلب رزق براى به دست آوردن قوت خویشتن نیز راه خدا است، بله کسى که براى زیادتر کردن مال(از غیر راه حلال) به سفر مى‏رود، او در راه شیطان است».[۶]

و: امام صادق (ع)می فرماید: «خداوند متعال، سفر کردن و به غربت رفتن را در طلب روزى دوست مى‏دارد».[۷]

در کتاب کافی از عبد الاعلى مولاى آل سام روایت شده که گفت: «روزى تابستانى که هوا بسیار گرم بود در یکى از راه هاى مدینه به امام صادق (ع) برخورده عرض کردم: فدایت شوم آیا با آن وضعى که نزد خداى تعالى و با آن قرابتى که نسبت به رسول خدا (ص) دارى در مثل چنین روزى چرا خود را به زحمت مى‏اندازى؟ فرمود: اى عبد الاعلى به طلب رزق برخاسته‏ام تا از کسى مثل تو بى نیاز باشم».[۸]



[۱]. اعراف، آیۀ ۳۲: قُلْ مَنْ حَرَّمَ زِینَهَ اللَّهِ الَّتِی أَخْرَجَ لِعِبَادِهِ وَ الطَّیِّبَاتِ مِنَ الرِّزْقِ قُلْ هِیَ لِلَّذِینَ آمَنُوا فِی الْحَیَاهِ الدُّنْیَا خَالِصَهً یَوْمَ الْقِیَامَهِ کَذٰلِکَ نُفَصِّلُ الْآیَاتِ لِقَوْمٍ یَعْلَمُونَ

[۲]. سید رضى، نهج البلاغه، حکمت ۳۹۰، ص ۵۴۵، هجرت، چاپ اول، قم، ۱۴۱۴ ق، «وَ قَالَ (ع) لِلْمُؤْمِنِ ثَلَاثُ سَاعَاتٍ فَسَاعَهٌ یُنَاجِی فِیهَا رَبَّهُ وَ سَاعَهٌ یَرُمُّ مَعَاشَهُ[مَعَایِشَهُ[ وَ سَاعَهٌ یُخَلِّی بَیْنَ نَفْسِهِ وَ بَیْنَ لَذَّتِهَا فِیمَا یَحِلُّ وَ یَجْمُلُ وَ لَیْسَ لِلْعَاقِلِ أَنْ یَکُونَ شَاخِصاً إِلَّا فِی ثَلَاثٍ مَرَمَّهٍ لِمَعَاشٍ أَوْ خُطْوَهٍ فِی مَعَادٍ أَوْ لَذَّهٍ فِی غَیْرِ مُحَرَّم».

.[۳] حسینى همدانى، سید محمد حسین‏، انوار درخشان، بهبودى‏، محمد باقر، ج ‏۱۵، ص ۴۷۵، کتابفروشى لطفى‏، چاپ اول، تهران‏، ۱۴۰۴ ق‏.

[۴]. جمعه، ۱۰٫

[۵]. طباطبایی، محمد حسین، المیزان فی تفسیر القرآن، مترجم موسوى همدانى، سید محمد باقر، ج ۹‏۱، ص ۴۶۱و۴۶۲، دفتر انتشارات اسلامى جامعۀ مدرسین حوزه علمیه قم‏، چاپ پنجم، قم‏، ۱۳۷۴ ش‏.‏

.[۶] همان، ج‏۲، ص ۶۱۷٫

[۷]. اخوان حکیمى، الحیاه، آرام، احمد، ج ‏۵، ص ۴۶۷، دفتر نشر فرهنگ اسلامى، تهران، ۱۳۸۰ ش،«إنّ اللَّه- تبارک و تعالى- لیحبّ الاغتراب فی طلب الرّزق».

[۸]. ترجمه المیزان، ج‏۱۰، ص ۲۶۵٫




کلیدواژه ها: , ,



ثبت نظر


6 + 5 =