دایره المعارف اسلام پدیا » تأثیر اعمال نیک برای مردگان
منوی اصلی

تأثیر اعمال نیک برای مردگان

تاریخ: ۲۰ شهریور ۱۳۹۰ در باب: مجالس عزاداری

 پس از مرگ انسان، بر اطرافیان و دیگر مؤمنان اعمالی واجب است؛ مانند غسل، کفن، نماز و دفن و واجباتی که از میّت قضاء شده است که باید هرچه زودتر انجام پذیرد.[۱] اما انجام برخی اعمال برای اموات مستحب است، که از جمله آنها صدقه دادن، دعا کردن، خواندن قرآن، نماز و به طور کلی کارهای نیک است که در آرامش و شادى روح میّت تأثیر فراوان دارد. در اینجا توضیح مختصری پیرامون هر یک از این موارد داده می شود:

۱٫ صدقه دادن: یکى از افراد بنى ساعده که مادرش از دنیا رفته بود، به رسول اکرم (ص) عرض کرد: در غیاب من، مادرم از دنیا رفته اگر من براى او چیزى صدقه بدهم نفعش عاید وى مى‏شود. آن حضرت فرمود: بلى.[۲]

۲٫دعاکردن: حضرت امام صادق (ع) می فرمایند: «مرده به خاطر طلب رحمت و آمرزشی که برای او می شود شادمان می گردد، همان گونه که زنده به وسیله هدیه ای که به او می دهند، خوشحال می گردد».[۳]

۳٫خواندن قرآن: پیامبر اکرم (ص) فرمود: «هر کس به قبرستان گذر کند و یازده مرتبه «قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ» [سوره توحید] را بخواند و ثواب آن را به مرده‏ها ببخشد، به تعداد اموات به او اجر مى‏دهند».[۴]

حضرت امام رضا (ع) فرمودند: «هر که قبر مؤمنی را زیارت کند و در کنار آن هفت مرتبه إنّا انزلناه بخواند، خداوند او را با صاحب قبر می آمرزد».[۵]

۴٫ خواندن نماز: مستحبّ است در شب اول قبر، دو رکعت نماز وحشت (نماز هدیۀ میّت در شب دفن[۶]) براى میّت بخوانند و دستورش در رساله های عملیه مراجع تقلید بیان شده است.[۷] و همچنین سایر نمازهای مستحبی نیز مطلوب است.

۵٫ انجام کارهای نیک: امام صادق (ع) فرمود: «…صدقه، دعا و نیکى به میّت مى‏رسد و اجرش را به کننده این کارها و میت می دهند».[۸] «هر مسلمانى به نیابت از اموات عمل خیری انجام دهد، خداى تعالى پاداش وى را چند برابر نماید و مردگان را از آن بهره‏مند سازد».[۹]

از پیامبر اکرم (ص) نقل شده است: «مردگانتان را که در قبرها آرمیده اند از یاد نبرید. مردگان شما امید احسان شما را دارند. مردگان شما زندانی هستند و به کارهای نیک شما رغبت دارند. آنها خود، قدرت انجام کاری را ندارند، شما صدقه و دعائی به آنها هدیه کنید».[۱۰]



[۲]. ملاحویش آل غازى، عبدالقادر، بیان المعانی، ج ۱، ص ۲۰۳، مطبعه الترقى‏، دمشق، چاپ اول، ۱۳۸۲ق؛ قرطبى، محمد بن احمد، الجامع لأحکام القرآن‏، انتشارات ناصر خسرو، تهران، چاپ اول، ۱۳۶۴ش.

[۳]. محجه البیضاء، ج ۸، ص ۲۹۲٫

[۴]. مجلسی، محمد باقر، بحارالانوار، ج ۱۰، ص ۳۶۸، مؤسسه الوفاء، بیروت، ۱۴۰۴ق.

[۵]. همان، ج ۷۹، ص ۱۶۹٫

[۶]. عاملی (کفعمی)، ابراهیم بن علی، المصباح، ص ۴۱۱، نشر دارالرضی، قم، چاپ دوم، ۱۴۰۵ق؛ عاملی،شیخ حر، وسائل الشیعه، ج ۸، ص ۱۶۸٫

[۷]. موسوی خمینی، سید روح الله، توضیح المسائل (محشی)، ج ۱، ص ۳۴۸، محقق/ مصحح: بنى هاشمى خمینى‌، سید محمد حسین، دفتر انتشارات اسلامی، قم، چاپ هشتم، ۱۴۲۴ق.

[۸]. عاملی، شیخ حر، وسائل الشیعه، ج ۸، ص ۲۷۹، مؤسسه آل البیت (ع)، قم، ۱۴۰۹ق.

[۹]. حلّی، ابن فهد، عده الداعی، ص ۱۴۶، دارالکتاب الاسلامی، قم، ۱۴۰۷ق.

[۱۰]. یزدی، شیخ حسن بن علی، انوار الهدایه، ص ۱۱۵، چاپخانه نعمان، نجف.




کلیدواژه ها: , , ,



ثبت نظر


8 + 4 =