دایره المعارف اسلام پدیا » مدینه فاضله صدرائی
منوی اصلی

مدینه فاضله صدرائی

تاریخ: ۰۸ مرداد ۱۳۹۰ در باب: سیاست

مدینه فاضله صدرایی، ابزاری برای اخلاق متعالی و اخلاق متعالی صدرایی، ابزاری برای تحقق سیاست متعالی است. سیاست متعالیه، نوع حکومت و قوانین سیاسی اجتماعی در مدینه فاضله، دائر مدار قوانین حاکم بر رشد و تعالی انسان و اخلاق فاضله است. آن امر سیاسی‌ای سیاست مشروع است که صلاحیت داشته باشد تمامی شرایط به فعلیت رساندن کمالات بالقوه فرد فرد انسان ها را تأمین نماید.[۱] تأمین چنین شرایطی البته شامل امور معاد و معاش است. تفکیک سعادت جسمانی از سعادت روحانی، امری غیرممکن است؛ همچنان که در تعریف ذات انسان در حکمت صدرایی، تفکیک دو حیثیت جسمانی و نفسانی، غیر ممکن بود. نظام سیاسی ایده‌آل در مدینه فاضله صدرایی، نظامی است که در آن واحد، دو جنبه از نیازهای بشری را تأمین نماید. مفهوم سعادت، عدالت، آزادی و مشروعیت سیاسی صدرایی بر همین منوال، تعریف و تعیین می‌شود. در مدینه فاضله صدرائی، امت دارای دو ویژگی‌اند:

۱٫ دارای شوق ذاتی و بی‌شائبه به سوی کمالات وجودی، شامل کمالات علمی و عملی. بالاترین فضائل در چنین جامعه‌ای، کسب بالاترین درجات علمی و متلبس شدن به ملکات اخلاقی و صور اعمال نیک و پرهیز از لغو و بطالت و یا تلبس به صفات رذیله است.

۲٫ حرکت و توجه تام به سوی بالاترین هدف که رسیدن و ملاقات باری تعالی است. در چنین جامعه خدامحوری، طبیعتاً قانون الاهی نیز حاکم است و شریعت همچون روح برای تمامی قوانین بشری و سیاست به معنای مدرن آن است.[۲]

ملاصدرا در چند موضع، ضرورت وجود شریعت و وحی و مداخله انسان کامل به عنوان «ولی» را در امور سیاسی و اجتماعی یادآور می شود و اثبات می‌کند چگونه سیاست و اداره امور معاش مردم توسط کسانی که بی گانه از حقائق معنوی‌اند، امت را به سوی جامعه‌ای مرده و بی‌روح و مملو از فساد و تباهی سوق می‌دهد.[۳]



[۱] . طوسی، سید خلیل الرحمان، فلسفه سیاسی ملاصدرا و مارتین هایدگر، فصلنامه علوم سیاسی، ص ۴۸۹٫

[۲] . مراجعه کنید به مبدأ و معاد، ص ۴۹۲-۴۹۰٫

[۳] . برای تفصیل بیشتر مراجعه کنید به کسر اصنام الجاهلیه، ص ۲۲۸-۲۱۷، مبدأ و معاد، ص ۴۹۷، شواهدالربوبیه، ص۳۴۰٫




کلیدواژه ها: ,



ثبت نظر


6 + = 12