دایره المعارف اسلام پدیا » فرشتگان در روایات
منوی اصلی

فرشتگان در روایات

تاریخ: ۱۸ مرداد ۱۳۹۰ در باب: فرشتگان

در این نوشتار به برخی از فرمایشات ائمه معصومین (ع) در مورد ملائکه اشاره می کنیم:

امیر المؤمنین علی (ع) در باره خلقت ملائکه فرموده: خدایا ملائکه را بیافریدى، و در آسمانت جاى دادى، ملائکه اى که نه در آنان سستى هست و نه غفلت، و نه در ایشان‏؛ معصیت مفهوم دارد. آرى آنان داناترین خلق تو به تو و ترسنده ترین خلق تو از تو، و مقرب ترین خلق تو به تو و عامل ترین خلق تو به فرمان تو هستند، نه خواب بر دیدگان ایشان مسلط مى شود، و نه سهو عقول، و نه خستگى بدنها، ایشان نه در پشت پدران جاى مى گیرند، و نه در رحم مادران، و نه خلقتشان از ماء مهین است، بلکه تو اى خدا؛ ایشان را به نوعى دیگر ایجاد کرده اى، و در آسمان هایت منزل دادى، و با جاى دادنت در جوار خود اکرامشان کرده اى، و بر وحى خود امین ساختى، و آفات را از ایشان دور کردى، و از بلاها محافظتشان فرمودى و… .[۱]

- امام صادق (ع) می فرمایند: خداى عز و جل ملائکه را از نور آفریده است.[۲]

- همچنین در تفسیر قمى آمده که امام صادق (ع) فرمودند: ملائکه آب و طعام نمى خورند، و ازدواج ندارند، و تنها با نسیم عرش، زنده اند، و براى خداى عز و جل فرشتگانى است که تا روز قیامت یکسره در رکوع اند، و براى او فرشتگانى دیگر است که تا روز قیامت یکسره در سجده اند.[۳]

- امام باقر (ع) فرمود: خداى عز و جل اسرافیل و جبرئیل و میکائیل را از یک تسبیح آفرید، و برایشان گوش و چشم و تیزى عقل و سرعت فهم قرار داد.[۴]

- امام عسکری (ع) می ‏فرماید: “فرشتگان خدا به کمک الطاف الاهی از کفر و امور ناپسند، معصوم و در امان هستند”.[۵]

- از کتاب توحید حکایت شده، که وى به سند خود از ابى حیان تیمى، از پدرش از امیر المؤمنین (ع) روایت کرده، که فرمود: احدى از مردم نیست مگر آن که با او چند فرشته است، که وى را از این که در چاهى سقوط کند، و یا دیوارى به رویش فرو ریزد، و یا ناملایمى به او برسد، حفظ مى کنند، و این مراقبت را در طول عمر او ادامه مى دهند تا اجلش فرا رسد.[۶]

برخی روایات نیز گویای آن هستند که در میان فرشتگان، جبرائیل، میکائیل، اسرافیل و عزرائیل از جایگاه ویژه و بلندی برخوردارند.

نتیجه این که از نظر آیات و روایات یقینی است که، ملائکه موجوداتی هستند که به اذن خداوند در جهان هستی تأثیر گذار هستند.



[۱]. تفسیر قمى، ج ۲، ص ۲۰۷٫

[۲]. مجلسی، محمدباقر، بحار الانوار، ج ۵۸، ص ۳۰۶، ح ۱۵٫

[۳]. تفسیر قمى، ج ۲، ص ۲۰۶٫

[۴]. عروسى حویزى، عبد على بن جمعه‏، تفسیر نور الثقلین، ج ۳، ص ۳۵۰، ح ۲۱٫

[۵]. بحار الانوار، ج ۵۶، ص ۳۲۱؛ مراجعه شود به نمایه شماره ۱۷۴۹ (سایت اسلام کوئست: ۲۰۲۱).

[۶]. همان، ج ۴۱، ص ۱، ح ۲، و ح ۷۹، بیروت؛ طباطبایی، محمد حسین، المیزان فی تفسیر القرآن، موسوی همدانی، محمدباقر، ج ‏۱۷، ص ۹٫




کلیدواژه ها: ,



ثبت نظر


1 + = 10