دایره المعارف اسلام پدیا » عیسی کلمة الله
منوی اصلی

عیسی کلمه الله

تاریخ: ۱۷ مرداد ۱۳۹۰ در باب: مسیحیت

در قرآن از حضرت عیسی (ع) به کلمۀ خداوند[۱] یاد می کند و او را گرامی می دارد همان طور که انبیای دیگر را به جهت صبر و مقاومت[۲]، صدّیق بودن[۳]،مخلَص بودن[۴]، توّاب[۵] و بصیر[۶] بودن، مورد ستایش قرار داده است، اما در هیچ یک از آیات قرآن و روایات اهل بیت (ع)، حضرت عیسی (ع) را به خاطر این خصوصیتی که بدون پدر متولد شده است نستوده است.

خداوند در برخی از آیات، از فضیلت ها و نعمت هایی که به مسیح و مادرش عطا کرده است، نام می برد و می فرماید: «(به خاطر بیاور) هنگامى را که خداوند به عیسى بن مریم گفت: «یاد کن نعمتى را که به تو و مادرت بخشیدم! زمانى که تو را با«روح القدس» تقویت کردم که در گاهواره و به هنگام بزرگى، با مردم سخن مى‏گفتى و هنگامى که کتاب و حکمت و تورات و انجیل را به تو آموختم و هنگامى که به فرمان من، از گل چیزى به صورت پرنده مى‏ساختى، و در آن مى‏دمیدى، و به فرمان من، پرنده‏اى مى‏شد و کور مادرزاد، و مبتلا به بیمارى پیسى را به فرمان من، شفا مى‏دادى و مردگان را (نیز) به فرمان من زنده مى‏کردى و هنگامى که بنى اسرائیل را از آسیب رساندن به تو، بازداشتم در آن موقع که دلایل روشن براى آنها آوردى، ولى جمعى از کافران آنها گفتند: اینها جز سحر آشکار نیست».[۷]

تولد عیسی از مادری بدون همسر، بی حکمت نبوده است و در زمان خود حضرت عیسی (ع) غیر از اثبات قدرت نامحدود خداوند (که البته آن زمان بنی اسرائیل به آن ایمان داشتند یا حداقل مشکل اصلی آنان نبود)، آیه و نشانه ای بود تا مردم به وسیلۀ آن هدایت شوند و البته عده ای در برابر این آزمایش شکست خورند.

قرآن کریم می فرماید:«و به یاد آور زنى را که دامان خود را پاک نگه داشت و ما از روح خود در او دمیدیم و او و فرزندش [مسیح‏] را نشانه بزرگى براى جهانیان قرار دادیم».[۸]

علامه طباطبائی دربارۀ این آیه می گوید: «در این جمله عیسى و مادرش یک آیت به شمار آمده‏اند، چون منظور از آیت در این جا تولّد این طورى است و این آیت قائم به هر دو است و چون مریم در اقامه این آیت مقدم بر عیسى است؛ لذا اول نام مریم را برده فرموده: “ما او و فرزندش را” و نفرمود “ما فرزندش را و خودش را” آیت قرار دادیم‏».[۹]

بنابراین چنین چیزی تنها نشانه ای بر قدرت خداوند و وسیله ای برای هدایت و آزمایش مردم[۱۰] بوده است، هرچند می توان گفت که این معجزۀ تولد حضرت عیسی (ع) در نگاه مردم آن زمان که به امور پزشکی و مسائل طبیعی آشنا بودند، جز آن که نشان از قدرت و معجزه الاهی بود، نوعی تکریم و امتیاز برای عیسی (ع) به شمار می رفت که آن حضرت نیز، به خوبی از این ویژگی در جهت تبلیغ دین الاهی بهره جست.



[۱]. نساء، ۱۷۱٫

[۲]. ص، ۴۱٫

[۳]. مریم، ۴۱٫

[۴]. مریم، ۵۱٫

[۵]. ص، ۱۷٫

[۶]. ص، ۴۵٫

[۷]. مائده، ۱۱۰٫

[۸]. انبیاء، ۹۱٫

[۹]. طباطبایی، محمد حسین، المیزان فی تفسیر القرآن، موسوی، محمدباقر، ج ‏۱۴، ص ۴۴۷، دفتر انتشارات اسلامی، قم، ۱۳۷۴٫

[۱۰]. در برخی از روایات به وسیلۀ آزمایش بودن این خصوصیت حضرت عیسی (ع) اشاره شده است. نک: «مسعودی، ابوالحسن، إثبات الوصیه للإمام علی بن ابی طالب، نجفى، محمد جواد، ‏ص ۱۳۶، انتشارات اسلامیه، تهران،۱۳۶۲٫ روایت شده که در موقع ولادت عیسى (ع) ابلیس به طلب آن حضرت رفت چون عیسى را یافت دید که ملائکه او را در میان گرفته‏اند وقتى که ابلیس رفت تا به عیسى نزدیک شود ملائکه به او صیحه زدند (و از نزدیک شدن او به عیسى مانع گردیدند) ابلیس گفت: پدر عیسى کیست؟! ملائکه گفتند: مثل حضرت عیسى مثل حضرت آدم است (زیرا که حضرت آدم هم بدون وجود پدر خلق شد) ابلیس گفت:به خدا قسم که (اگر مردم را به پنج قسم تقسیم کنیم) چهار قسم آنان را براى این که عیسى‏ بدون پدر خلق شده گمراه می نمایم.




کلیدواژه ها: ,



ثبت نظر


7 + = 8