دایره المعارف اسلام پدیا » اعتقاد به گناه ذاتی و آموزۀ “فداء” در مسیحیت
منوی اصلی

اعتقاد به گناه ذاتی و آموزۀ “فداء” در مسیحیت

تاریخ: ۱۷ مرداد ۱۳۹۰ در باب: مسیحیت

اعتقاد به گناه ذاتی و آموزۀ “فداء” از دیگر اعتقادات مسیحیان است «مطابق این اعتقاد؛ نژاد انسانی وارث گناه آدم است و انسان ها نه به خاطر بدی اعمال خودشان بلکه تنها بدین جهت که از تبار آدم هستند ذاتاً گناه کار به دنیا می آیند و مقصود از گناهِ ذاتی آن  است که انسان ها بدون ترس از خدا، بدون تکیه بر او و با میل شهوانی متولد می شوند».[۱]

در همین رابطه توماس آکویناس چنین می گوید: «گناهی که با آن زاده شده ایم بر ما سه اثر بر جای می گذارد: نخست روح ما را آلوده می سازد، ما تمایلی فطری به گریز از خداوند داریم و می کوشیم تا خودمان را به شیوه های خلاف عقل و قانون الاهی ارضا و امتناع کنیم. دوم ما اسیر شیطان، زاده شده ایم…».[۲]

این در حالی است که از دیدگاه اسلام انسان با ذاتی پاک و فطرت الاهی متولّد شده است، آفرینش او به گونه ای است که به شناخت خدا و پرستش او تمایل دارد. آدمیان با کمک و راهنمایی فطرت الاهی خود و نیز با ارشاد انبیا و کتب آسمانی قدرت می یابند مسیر هدایت الاهی را تشخیص داده و  با غلبه نمودن بر هواهای نفسانی و شیطانی خود را به کمال و مقصود برسانند.[۳]



[۱]. آزادیان، مصطفی، آموزه نجات از دیدگاه علامه طباطبائی با دیدگاه رائج مسیحیت، ص ۱۹٫

[۲]. مایلک پترسون، عقل و اعتقاد دینی، ص ۴۶۹٫

[۳]. آزادیان، مصطفی، آموزه نجات، ص ۳۲۸٫




کلیدواژه ها: ,



ثبت نظر


2 + = 9