دایره المعارف اسلام پدیا » روزه و خروج مذی
منوی اصلی

روزه و خروج مذی

تاریخ: ۱۳ تیر ۱۳۹۰ در باب: احکام روزه

رطوبت هایی که از انسان خارج می شود غیر از بول و منی بر چند قسم است: اول: آبی که گاه بعد از بول بیرون می آید و کمی سفید و چسبنده است و به آن «ودی» می گویند. دوم: آبی که هنگام ملاعبه و بازی کردن با همسر بیرون می آید و به آن «مذی» می گویند. سوم: آبی که گاه بعد از بیرون آمدن منی بیرون می آید و به آن «وذی» می گویند، همه این آب ها در صورتی که مجری آلوده به بول و منی نباشد پاک است و در هر صورت وضو و غسل را هم باطل نمی کند.[۱]

علایم و نشانه های تشخیص منی طبق دیدگاه های فقها چنین است:

۱٫ همراه با شهوت باشد. ۲٫ با جستن بیرون آید. ۳٫ بدن سست شود. اگر هیچ یک از نشانه های سه گانه و یا یکی از آنها را نداشت، حکم به منی نمی شود؛ مگر آن که از راه دیگری یقین کند که منی است.[۲]

در نتیجه باید گفت مایعی که از انسان خارج می شود اگر مشخصات منی را ندارد، ، مذی است [۳] که موجب جنابت نشده و روزه را باطل نمی کند.

برای آگاهی بیشتر رجوع کنید به:

نمایه: نشانه های منی و جنابت، سؤال ۳۱۱۵ (سایت اسلام کوئست: ۳۳۸۳).


[۱]. توضیح المسائل مراجع، ج ۱، ص۶۳، نظر حضرت آیت الله خامنه ای نیز مطابق با همین مطلب است. نک: توضیح المسائل مراجع، ج ۱، ص ۶۶، س ۹۳٫

[۲]. توضیح المسائل مراجع، ج ۱، م ۳۴۶؛ وحید، توضیح المسائل، م ۳۵۲؛ نوری، توضیح المسائل، م ۳۴۷؛ خامنه ای، اجوبه الاستفتاءات، س ۱۸۰؛  نک: نمایه: شرایط جنابت، سؤال ۴۴۵ (سایت اسلام کوئست: ۴۷۵)؛ بهجت، توضیح المسائل مراجع، ج ۱، م ۳۴۶؛ مکارم، تعلیقات علی العروه، غسل الجنابه، آیات عظام بهجت و مکارم: تنها دو نشانه برای منی کافی می دانند: ۱٫ همراه با شهوت باشد. ۲٫ با جستن بیرون آید. اگر هیچ یک از دو نشانه یا یکی از آن دو را نداشت، حکم به منی نمی شود؛  مگر آن که از راه دیگری یقین کند که منی است.

[۳]. برگرفته از سؤال ۱۴۱۲ (سایت اسلام کوئست: ۱۴۴۹)، نمایه: نشانه های منی و جنابت.




کلیدواژه ها: , ,



ثبت نظر


6 + = 12