دایره المعارف اسلام پدیا » تعریف اجتهاد
منوی اصلی

تعریف اجتهاد

تاریخ: ۱۱ تیر ۱۳۹۰ در باب: اجتهاد

اجتهاد در لغت به معنای نهایت سعی و تلاش در کاری است،[۱] اما در اصطلاح فقهی، عبارت است از: به کار بردن توانایی های علمی و تلاش و کوشش فکری برای استنباط احکام شرعی از منابع آن (قرآن، سنت، عقل و اجماع). اجتهاد به این معنا، کار بسیار مهم و مقدسی است که خداوند در قرآن مجید آن را بر گروهی از مسلمانان واجب کرده است و می­فرماید: “همۀ مؤمنان نمی توانند (برای جهاد و جنگ در راه خدا) به سفر بروند، و باید گروهی از مؤمنان سفر کرده تا در دین خدا تفقّه کنند و چون بازگشتند، مردم خود را هشدار دهند، باشد که (از زشتکاری) حذر کنند”.[۲]

شهید مطهری (ره) در این باره می گوید: اجتهاد به معنای صحیح و منطقی، به کار بردن تدبر و تعقل در فهم ادلۀ شرعی است؛ یعنی اهلیت و تخصص فنی.

مجتهد همان متخصص در امر مسائل دینی است و در واقع فلسفۀ نیاز ما به مرجع تقلید و مجتهد همان فلسفۀ نیاز ما به انسان متخصّص است که کسی نمی تواند به بهانه های واهی به سراغش نرود.

کلیدواژه: اجتهاد، سعی و تلاش، مجتهد 

 


[۱]. لسان‏العرب، ج ۳، ص  ۱۳۳٫

[۲]. توبه، ۱۲۲٫




کلیدواژه ها: , ,



ثبت نظر


3 + = 6