دایره المعارف اسلام پدیا » مکانی که عذاب الهی را به خود دیده است
منوی اصلی

مکانی که عذاب الهی را به خود دیده است

تاریخ: ۲۰ اردیبهشت ۱۳۹۰ در باب: بلایا

در مورد رفتن به مکانی که سابقا عذاب الاهی در آن جا نازل شده در مآخذ و منابع اسلامی ما، حدیثی دالّ بر ممنوع و قدغن بودن آن نیافتیم، بله در روایت آمده است علی (ع) فرمود: “بر هیچ پیامبر و وصىّ پیامبرى روا نیست که در چنین زمینى -مکانی که سابقا عذاب الاهی در آن جا نازل شده- نماز گزارد” و خود آن حضرت نیز از نماز خواندن در آن مکان امتناع ورزیدند.

با توجه به اهمیت موضوع، بخشی از روایت مورد نظر را در این جا بیان می کنیم: “از جویریه بن مسهر روایت شده که گفت: ما به همراه علىّ بن ابى طالب (ع) از جنگ خوارج برمى‏گشتیم تا این که به زمین بابل رسیدیم، وقت نماز عصر فرا رسید، آن حضرت (ع) در آن زمین فرود آمد و لشکریان نیز فرود آمدند، آن حضرت فرمود: اى مردم، این سرزمین مورد لعن و غضب خداوند است و در طىّ روزگار سه (در روایاتی دیگر دو) بار تاکنون به عذاب الاهى دچار شده یا مردمش مورد عذاب قرار گرفته‏اند و هم اکنون نیز در انتظار عذاب بعدی است و این زمین یکى از زمین هاى مؤتفکه است (یعنى سرزمین هایى که دچار سرنگونى و خرابى شده و از جمله شهرهاى قوم لوط است که خداوند آنها را با فرو بردن در زمین هلاک ساخته است) و این نخستین سرزمینى است که در آن بت مورد پرستش قرار گرفته، بنابراین روا نیست هیچ پیامبر و یا وصىّ پیامبرى در چنین سرزمینى نماز گزارد، ولى هر کس از شما که بخواهد مى‏تواند این جا نماز بخواند، پس مردم به دو سوى جاده مایل شده و به نماز پرداختند و آن حضرت بر استر رسول خدا (ص) سوار شده و روانه گشت …”.[۱]

با توجه به این که آن حضرت دیگران را از سکونت در آن مکان منع ننموده و از نماز گزاردن در آن جا بر حذر نداشته، از این رو رفتن، ماندن و سکونت و … در آن مکان ها هیچ اشکالی ندارد.

اما این که چرا امام علی (ع) فرمود: “روا نیست هیچ پیامبر و یا وصىّ پیامبرى در چنین سرزمینى نماز گزارد” و خود آن حضرت نیز در آن مکان نماز نخواند؟ شاید بتوان گفت، از آن جایی که این سرزمین مورد لعن و غضب خداوند قرار گرفته و نماز خواندن پیامبر یا وصی پیامبر در مکانی موجب تقدّس آن جا می شود؛ به همین دلیل آن بزرگواران در آن جا نماز نمی خواندند.

نمایه های مرتبط:

امتحان و عذاب الاهی و راه های تمییز بین آنها، ۱۶۹ (سایت اسلام کوئست: ۱۲۴۴).

بلایای طبیعی (سیل، زلزله، طوفان و…) و عذاب الهی، ۲۸۸ (سایت اسلام کوئست: ۴۳۴).


[۱]. شیخ صدوق، من ‏لا یحضره ‏الفقیه، ج ۱، ص ۲۰۳ و ۲۰۴، انتشارات جامعه مدرسین قم، ۱۴۱۳ هـ ق.




کلیدواژه ها: , ,



ثبت نظر


+ 6 = 11