دایره المعارف اسلام پدیا » معنا و ماهیت عبادت
منوی اصلی

معنا و ماهیت عبادت

تاریخ: ۰۱ اسفند ۱۳۸۹ در باب: عبادت

عبادت در لغت به معنای اظهار تذلل و کوچکی است. راغب در این زمینه آورده است: عبودیت، اعلام کوچکی است. عبادت، در این معنا، از عبودیت رساتر است.[۱]

در صحاح‏ اللغه آمده است: “اصل عبودیت، خضوع و مسکنت است. عبادت همان طاعت است. تعبید یعنی کوچک شمردن؛ مثلاً گفته می‏شود: راه مُعَبَّد یعنی نرم و هموار شده است.[۲]

ابن ‏منظور در معنای عبادت می‏نویسد: “اساس عبادت، خضوع و تذلل است.[۳]

در مجموع، از سخنان واژه ‏شناسان استفاده می‏شود که عبادت همان خضوع، فروتنی و اطاعت است. و در اصطلاح، بالاترین مرتبه خضوع و تعظیم در مقابل معبود است. خضوعى که از روى اعتقاد به الوهیت معبود باشد.[۴]


[۱] راغب اصفهانی، مفردات، ص ۳۳۰، ۱۳۹۲ ق.

[۲] جوهری، صحاح اللغه، ج۲، ص ۵۰۳٫

[۳] ابن منظور،لسان العرب، ج ۹، ص ۱۰٫

[۴] جعفرى یعقوب‏، کوثر، ج ‏۱، ص ۲۳، تفسیر سوره حمد تا طه‏.




کلیدواژه ها: , , ,



ثبت نظر


8 + = 10