دایره المعارف اسلام پدیا » معنای کرامت
منوی اصلی

معنای کرامت

تاریخ: ۲۱ اسفند ۱۳۸۹ در باب: کرامت

کرامت به معناى دورى از پستى و فرومایگى است و روح بزرگوار و منزّه از هر پستى را کریم گویند.[۱]

لئیم ضد کریم است.[۲] لئامت و دنائت به یک معنى است و لذا دنائت در برابر کرامت و دنى در مقابل کریم است.[۳]

روایات و کرامت:

به فرموده رسول مکرم اسلام (ص): خداى بزرگ کریم است و کَرَم را دوست مى‏دارد.[۴]

و به فرموده ‏امیرالمؤمنین على (ع): کسى که قبل از سؤال مى‏بخشد کریم است.[۵] حوادث ناگوار در روح کریم اثر نمى‏گذارد.[۶]

– کریم انسانى است که از حرام اجتناب کند و از همه عیب‏ها منزّه و پاک باشد.[۷]

انسان کریم از چیزى که لئیم به آن فخر مى‏کند مُنزجر است.[۸]

– کریم انسانى است که آبروى خود را با مال حفظ مى‏کند ولى لئیم کسى است که مال را به وسیله آبرو حفظ مى‏کند.[۹]

اگر کسى روح را به کرامت و عظمت بشناسد همه دنیا در چشمش کوچک مى‏شود.[۱۰]



[۱] جوادى آملى، عبداللَّه، کرامت در قرآن ص۲۲٫

[۲] ثعالبى نیشابورى، فقه اللغه، ص ۱۳۹٫

[۳] جوادى آملى، عبداللَّه، کرامت در قرآن، ص ۲۲٫

[۴] رى شهرى، محمد، (حسینى سید حمید)، منتخب میزان الحکمه، روایت شماره ۵۴۹۳٫

[۵] آمدى عبدالواحد، غررالحکم و دررالحکم، چاپ دانشگاه، ج ۱ ص ۳۶۵، شماره ۱۳۸۹٫

[۶] همان مصدر، ج۲، ص۱ شماره ۱۵۵۵٫

[۷] همان مصدر، ج۲، ص۴ شماره ۱۵۶۵٫

[۸] همان مصدر، ج۲، ص۴۴ شماره ۱۷۷٫

[۹] همان مصدر، ج۲، ص۱۵۴ شماره ۲۱۵۹٫

[۱۰] همان مصدر، ج۵، ص۴۵۱ شماره ۹۱۳۰٫




کلیدواژه ها: , , ,



ثبت نظر


3 + = 6