دایره المعارف اسلام پدیا » معنای لغوی عرش و کرسی
منوی اصلی

معنای لغوی عرش و کرسی

تاریخ: ۲۵ اسفند ۱۳۸۹ در باب: عرش و کرسی

“عرش” در لغت به معناى چیزى است که داراى سقف است[۱] و به “عروش” جمع بسته می شود، نشیمن گاه سلطان را هم عرش می نامند، این به اعتبار بلندی آن است.[۲] از همین جهت به سایبان، چادر، خیمه، کپر، آلونگ، کاخ، قصر، ساختمان روى چاه نیز عرش مى‏گویند.[۳] و گاهى به معناى تخت هاى بلند پایه مى‏آید و بدین سبب به تخت حکومتى و پادشاه نیز اطلاق شده،[۴] که کنایه از قدرت و حکومت است.

کرسی؛ یعنی تخت، علم، دانش، ملک، قدرت باری تعالی و تدبیر او.[۵]


[۱] راغب، مفردات، واژه‏ى عرش.

[۲] راغب اصفهانی، مفردات الفاظ قرآن، واژه ی عرش.

[۳] المنجد، ترجمه، بندر ریکى، محمد، ج۲، ص ۱۱۰۰٫

[۴] قرشى، سید على اکبر، قاموس قرآن، ج۴، ص ۳۱۶؛ صفی پور، عبدالکریم، منتهی الارب، ج ۳ و ۴، باب العین، ص ۱۷۱۶٫

[۵] صفی پور، عبدالکریم، منتهی الارب، ح ۳ و ۴، باب الکاف، ص ۱۰۹۰٫




کلیدواژه ها: , , ,



ثبت نظر


1 + = 4