دایره المعارف اسلام پدیا » عرش و کرسی در قرآن
منوی اصلی

عرش و کرسی در قرآن

تاریخ: ۲۵ اسفند ۱۳۸۹ در باب: عرش و کرسی

در قرآن کریم به غیر از آسمان و زمین و آنچه در بین آن دو است، از دو موجود دیگر به نام های عرش و کرسی نام برده شده است.

“اللَّهُ الَّذِى رَفَعَ السمَوَتِ بِغَیرِ عَمَدٍ تَرَوْنهَا  ثمَّ استَوَى عَلى الْعَرْشِ  وَ سخَّرَ الشمْس وَ الْقَمَرَ  کلٌّ یجْرِى لأَجَلٍ مُّسمًّى  یُدَبِّرُ الأَمْرَ یُفَصلُ الاَیَتِ لَعَلَّکُم بِلِقَاءِ رَبِّکُمْ تُوقِنُونَ”[۱]

«خدا [همان‏] کسى است که آسمانها را بدون ستونهایى که آنها را ببینید برافراشت، آنگاه بر عرش استیلا یافت و خورشید و ماه را رام گردانید؛ هر کدام براى مدتى معین به سیر خود ادامه مى‏دهند. [خداوند] در کار [آفرینش‏] تدبیر مى‏کند، و آیات [خود] را به روشنى بیان مى‏نماید، امید که شما به لقاى پروردگارتان یقین حاصل کنید».

“… وسع کرسیه السماوات والارض…”؛[۲] «تخت (حکومت) او، آسمان ها و زمین را در برگرفته».

ماده “عرش”در مجموع ۲۶ بار در قرآن آمده[۳] که در اغلب آنها، “عرش خدا” مراد بوده است؛  و در مواردى به معناى سقف آمده: … وَ هِىَ خَاوِیَهٌ عَلى عُرُوشِهَا …[۴] و یا به معناى تخت پادشاهى: “رَفَعَ أَبَوَیْهِ عَلى الْعَرْشِ…” [۵] و “قَالَ یَأَیهَا الْمَلَؤُا أَیُّکُمْ یَأْتِینى بِعَرْشهَا قَبْلَ أَن یَأْتُونى مُسلِمِینَ”.[۶] و یا به معناى رفع و بلندى است: “و دَمَّرْنَا مَا کانَ یَصنَعُ فِرْعَوْنُ وَ قَوْمُهُ وَ مَا کانُوا یَعْرِشونَ[۷].


[۱] رعد، ۲

[۲] بقره، ۲۵۵٫

[۳] غافر، ۷، ۱۵؛ الحاقه، ۱۷؛ نحل، ۲۳ و ۲۶ و ۴۲ و ۴۱ و ۳۸؛ اعراف، ۵۴؛ توبه، ۱۲۹؛ یونس، ۳؛ یوسف۱۰۰ ؛ رعد، ۲؛ اسراء، ۴۲؛ طه، ۵؛ انبیاء، ۲۲؛ مؤمنون، ۸۶ و ۱۱۶؛ فرقان، ۵۹؛ سجده، ۴؛ زمر، ۷۵؛ زخرف، ۸۲؛ حدید، ۴؛ تکویر، ۲۰؛ بروج، ۱۵؛ هود، ۷٫

[۴] بقره، ۲۵۹٫

[۵] یوسف، ۱۰۰٫

[۶] نمل، ۳۸٫

[۷] اعراف، ۱۳۷٫




کلیدواژه ها: , , ,



ثبت نظر


7 + 6 =