دایره المعارف اسلام پدیا » دعا کردن در رکوع
منوی اصلی

دعا کردن در رکوع

تاریخ: ۱۹ اسفند ۱۳۸۹ در باب: دعا

در مورد ذکر رکوع باید گفت: انسان هر ذکری در رکوع بگوید کافی است و احتیاطاً[۱] آن ذکر به اندازه سه مرتبه «سبحان الله» یا یک مرتبه «سبحان ربی العظیم و بحمده» باشد.[۲]

در باره اذکاری که می توان در رکوع گفت، روایاتی به ما رسیده است:

در روایتی از پیامبر اکرم (ص) نقل شده است که فرمودند: من از قرائت در رکوع و سجود نهی شده ام. پس در رکوع خداوند را بزرگ بدارید و در سجده زیاد دعا کنید که سزاوار است مستجاب شود.[۳]

امام صادق (ع) از پدر بزرگوارشان و او از امیرالمؤمنین (ع) روایت کرده: قرائتی در رکوع و سجود نیست. در رکوع و سجود تنها مدح خدای عزوجل است و بعد از آن درخواست و دعا، پس رکوع را با مدح و ثنای خداوند عزوجل شروع نموده سپس با دعا به پایان رسانید.[۴]

بنابراین نه تنها در روایات از دعا کردن در رکوع نهی نشده است، بلکه می توان گفت هر دعایی در رکوع مطلوب است. علامه مجلسی ذیل این حدیث فرموده اند: این حدیث دلالت بر استحباب ذکر و دعا در رکوع دارد.[۵] و گفتن ذکر صلوات نیز در رکوع مستحب است بعد از ذکر یا قبل از آن[۶] و این هم خود نوعی دعا است.

همچنین خواندن این دعا نیز در حدیثی از امام باقر (ع) آمده است: “إِذَا أَرَدْتَ أَنْ تَرْکَعَ فَقُلْ وَ أَنْتَ مُنْتَصِبٌ اللَّهُ أَکْبَرُ ثُمَّ ارْکَعْ وَ قُلِ اللَّهُمَّ لَکَ رَکَعْتُ وَ لَکَ أَسْلَمْتُ وَ بِکَ آمَنْتُ وَ عَلَیْکَ تَوَکَّلْتُ وَ أَنْتَ رَبِّی خَشَعَ لَکَ قَلْبِی وَ سَمْعِی وَ بَصَرِی وَ شَعْرِی وَ بَشَرِی وَ لَحْمِی وَ دَمِی وَ مُخِّی وَ عِظَامِی وَ عَصَبِی وَ مَا أَقَلَّتْهُ قَدَمَایَ غَیْرَ مُسْتَنْکِفٍ وَ لَا مُسْتَکْبِرٍ وَ لَا مُسْتَحْسِرٍ سُبْحَانَ رَبِّیَ الْعَظِیمِ وَ بِحَمْدِهِ ثَلَاثَ مَرَّاتٍ‏ …”.[۷]


[۱] این احتیاط از دیدگاه امام خمینی (ره) احتیاط واجب است.

[۲] توضیح المسائل مراجع، ج ۱، ص ۵۶۲٫

[۳] حر عاملی، وسائل‏الشیعه، ج ۶، ص ۳۰۹، وَ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ هَارُونَ الزَّنْجَانِیِّ عَنْ عَلِیِّ بْنِ عَبْدِ الْعَزِیزِ عَنْ أَبِی عُبَیْدٍ الْقَاسِمِ بْنِ سَلَّامٍ بِأَسَانِیدَ مُتَّصِلَهٍ إِلَى النَّبِیِّ (ص) قَالَ إِنِّی قَدْ نَهَیْتُ عَنِ الْقِرَاءَهِ فِی الرُّکُوعِ وَ السُّجُودِ فَأَمَّا الرُّکُوعُ فَعَظِّمُوا اللَّهَ فِیهِ وَ أَمَّا السُّجُودُ فَأَکْثِرُوا فِیهِ الدُّعَاءَ فَإِنَّهُ قَمِنٌ أَنْ یُسْتَجَابَ لَکُمْ أَیْ جَدِیرٌ وَ حَرِیٌّ أَنْ یُسْتَجَابَ لَکُمْ.

[۴] حمیری قمی، عبدالله بن جعفر، قرب الاسناد، ص ۶۶؛ وسائل‏الشیعه، ج ۶، ص ۳۰۹-  ۸۰۴۶، عَبْدُ اللَّهِ بْنُ جَعْفَرٍ فِی قُرْبِ الْإِسْنَادِ عَنِ السِّنْدِیِّ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ أَبِی الْبَخْتَرِیِّ عَنْ جَعْفَرٍ عَنْ أَبِیهِ أَنَّ عَلِیّاً (ع) کَانَ یَقُولُ لَا قِرَاءَهَ فِی رُکُوعٍ وَ لَا سُجُودٍ إِنَّمَا فِیهِمَا الْمِدْحَهُ لِلَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ ثُمَّ الْمَسْأَلَهُ فَابْتَدِءُوا قَبْلَ الْمَسْأَلَهِ بِالْمِدْحَهِ لِلَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ ثُمَّ اسْأَلُوا بَعْدَهُ .

[۵] علامه مجلسی، بحارالانوار، ج ۸۲، ص ۱۰۵٫

[۶] سید یزدی، العروه الوثقی، ج ۲، ص ۵۵۳٫

[۷] کلینی، محمد ین یعقوب، الکافی، ج ۳، ص ۳۱۹٫




کلیدواژه ها: , , , ,



ثبت نظر


4 + 9 =