دایره المعارف اسلام پدیا » عصمت معصومان (ع) و گناه
منوی اصلی

عصمت معصومان (ع) و گناه

تاریخ: ۳۰ بهمن ۱۳۸۹ در باب: آدم و حوا

عصمت مطلقه‏ معصومان (‏ع) (انبیا و امامان‏)، ثمره و نتیجه‏ مقام شامخ نورانى و روحانى و تکوینى آنان در عالم هستى است. آنان از انوار غیبیّه الاهیه و مظاهر تامّه و آیات باهره‏ جلال و جمال حق‏اند. طینت ابدان و خلقت ارواح آنان با دست قدرت جمال و جلال الاهى تخمیر شده و در عالم غیب کسب حقایق اسما و صفات نموده‏اند. در تحت ولایت حق تعالى بوده، همیشه خود را در محضر خداوند مى‏دانند، و این شهود و حضور، مانع انجام گناه مى‏شود. هرچند امکان و قدرت و اختیار گناه از آنان سلب نشده است.[۱]

مطلب اوّل در خصوص عصمت پیامبران (‏ع) است: در این مسئله اقوال مختلفى بین فرقه‏هاى مسلمان وجود دارد که مى‏توان مجموعاً چهار قول را بیان کرد:

۱٫ پیامبران‏ (ع) معصوم از گناه کبیره هستند، ولى گناه صغیره بر آنها جایز است و از زمان بلوغ معصوم مى‏باشند که قول اکثر معتزله مى‏باشد.

۲٫ نه گناه کبیره و نه صغیره از انبیا صادر نمى‏شود منتها عمداً، ولى سهواً اشکالى ندارد. صاحب این قول ابو على جبایى است. وی قایل است انبیا، از زمان نبوت معصوم هستند، ولى قبل از آن، صدور معصیت ‏از آنان جایز است.

۳٫ گناه از انبیا صادر نمى‏شود، مگر سهواً و از روى خطا و بر این خطا هم مؤاخذه مى‏شوند، گر چه افراد عادى به خاطر گناه از روى سهو و نسیان عقاب نمى‏شوند و این تفاوت به علت بالا بودن معرفت و علو رتبه ی پیامبران است. که قول نظام و تابعین اوست.

۴٫ هیچ گناهی از پیامبران صادر نمی شود ، چه کبیره یا صغیره، چه از روى عمد یا خطا و یا سهو. که قول امامیه مى‏باشد و البته حشویه و بسیارى از اهل حدیث نیز قائل به این مطلب مى‏باشد.[۲]

برای آگاهی بیشتر رجوع شود به نمایه‏هاى:

عصمت انبیا، سؤال شماره ۷۵۶۴


[۱] ر.ک: نبوت از دیدگاه امام خمینى (‏ره) ، ص ۱۲۴ – ۱۲۹٫

[۲] مجلسى، بحارالانوار، ج ۱۱، ب ۴، ص ۸۹،  ط ایران؛ سید مرتضى، تنزیه الانبیا، ص ۱۵ – ۱۷؛ طبرسى، مجمع البیان، ج ۱، آیه ۳۵؛ شیخ طوسى، تجرید الاعتقاد، مقصد رابع، ص ۳۷۶، ط بیروت.




کلیدواژه ها: , ,



ثبت نظر


5 + = 11