دایره المعارف اسلام پدیا » خوابیدن در بهشت
منوی اصلی

خوابیدن در بهشت

تاریخ: ۲۹ بهمن ۱۳۸۹ در باب: بهشت

خداوند در قرآن کریم، خواب را به عنوان نعمتی معرفی می نماید که برای برطرف نمودن خستگی و زوال اندوه، درمانی مناسب بوده و بدون آن، ادامۀ زندگی ممکن نخواهد بود[۱].

در جهان مادی، خوابیدن برای رفع خستگی و یا ترس و اندوه است و بر این اساس، باید تنها در حد نیاز از آن استفاده نمود و گر نه زمانی که انسان در خواب است به عنوان زمانی سوخته به شمار خواهد آمد.

اما در بهشت جاویدان، نه از خستگی خبری است[۲]، نه از ترس و اندوه[۳] و نه به دلیل امکان استفادۀ از نعمتهای متنوع موجود در آنجا، انسانها از فرط بیکاری به خواب پناه خواهند برد. پس خواب در بهشت، چه معنایی می تواند داشته باشد؟!

در روایتی از امام باقر(ع) می خوانیم که: اهل بهشت همواره زنده اند و هرگز نمی میرند، بیدارند و نمی خوابند، بی نیازند و محتاج نمی شوند، خوشحالند و ناراحت نمی شوند، خندانند و هرگز نمی گریند، مورد احترامند و هرگز توهینی به آنان نخواهد شد و …[۴]

البته اگر شخصی در بهشت تقاضای خواب نماید، خواستۀ او پذیرفته خواهد شد، اما با وجود نعمت های فراوان و شگفت انگیزی که در بهشت وجود دارد[۵]، هیچ فردی چنین تقاضایی نمی کند و در نتیجه از خواب و خوابیدن در بهشت خبری نخواهد بود.


[۱] نبأ، ۹؛ فرقان، ۴۷؛ آل عمران، ۱۵۴؛ انفال، ۱۱؛ روم، ۲۳ و …

[۲] حجر، ۴۸؛ فاطر، ۳۵، “لا یمسنا فیها نصب و لا یمسنا فیها لغوب”.

[۳] فاطر، ۳۴؛ اعراف، ۴۹٫

[۴] مجلسی، محمد باقر، بحار الأنوار، ج ۸، ص ۲۲۰، ح۲۱۵، مؤسسه الوفاء، بیروت، ۱۴۰۴ ه ق.

[۵] در این ارتباط، مطالعه پاسخ ۱۸۲۳ (سایت: ۱۹۷۷) نیز مفید خواهد بود.




کلیدواژه ها: , , ,



ثبت نظر


+ 8 = 9