دایره المعارف اسلام پدیا » جنابت و اسباب آن
منوی اصلی

جنابت و اسباب آن

تاریخ: ۳۰ بهمن ۱۳۸۹ در باب: جنابت

جنابت در اصل، اسم مصدر از اجناب و به معناى دورى است و در اصطلاح، به حالت نجاست باطنى گفته مى شود که پس از نزدیکى یا خروج منى حاصل مى شود. انسان جنب، از آن جهت که بدون طهارت و غسل، از نزدیک شدن به نماز منع و نهى گردیده، جنب نامیده شده است.

سبب جنابت انسان دو چیز است:

اول: جماع (نزدیکی) در صورتی که آلت تناسلی مرد به اندازه ختنه‏گاه یا بیشتر داخل شود، در زن باشد یا در مرد در قُبُل باشد یا در دُبُر، بالغ باشند یا نابالغ، حتی اگر منى بیرون نیاید .[۱]

دوم: بیرون آمدن منى، چه در خواب باشد یا بیدارى، کم باشد یا زیاد، با شهوت باشد یا بى‏شهوت، با اختیار باشد یا بى‏اختیار.[۲]


[۱] توضیح المسائل (المحشى للإمام الخمینی)، ج‏۱،  ص ۲۱۰، مسأله ۳۴۹ .

[۲] توضیح المسائل (المحشى للإمام الخمینی)، ج‏۱، ص ۲۰۸، مسأله ۳۴۵٫




کلیدواژه ها: , , , , ,



ثبت نظر


5 + 3 =