دایره المعارف اسلام پدیا » تعریف و ماهیت غیبت
منوی اصلی

تعریف و ماهیت غیبت

تاریخ: ۳۰ بهمن ۱۳۸۹ در باب: غیبت

غیبت، عبارت است از سخن گفتن پشت سر مردم، به نحوی که اگر غیبت شونده آن را بشنود ناراحت شود. اما آنچه از بررسی مجموعه دلایل مرتبط با غیبت به دست می آید، آن است که غیبت در مسائل شخصی آن هم مربوط به مطالبی است که موجب ناراحتی غیبت شونده باشد.

شیخ انصاری (ره) در تعریف غیبت می گوید: از مجموع اخبار و کلمات فقها در تعریف غیبت به دست می آید که غیبت عبارت است از: سخن گفتن پشت سر مردم، به کلامی که غیبت شونده از کلام بدش می آید.[۱] غیبت از گناهان کبیره است و در آیات و روایات شدیداً از آن نهی شده است.[۲]

بر اساس روایات رسیده از پیشوایان دین، حقیقت غیبت آن است که کسی دربارۀ دیگری چیزی بگوید که اگر بشنود، خوش نمی دارد. خواه در بارۀ نقص و عیب باشد که در خود او، یا در بدن او، و یا در دین یا دنیای او است، و یا در چیزی است که وابسته به او است.

پیامبر اکرم (ص)  به اصحابش فرمود: ” آیا می دانید غیبت چیست؟ عرض کردند: خدا و رسولش بهتر می دانند. فرمود: غیبت این است که درباره برادرت چیزی بگویی که او را خوش نیاید[۳]. [۴]


[۱] شیخ انصاری، مکاسب محرمه، ج ۱، ص ۲۷۶٫

[۲] حجرات،۱۲؛ همزه،۱٫

[۳] . شبّر، سید عبدالله، اخلاق، ترجمه جباران، محمدرضا، ص ۲۳۴ مؤسسه انتشارات هجرت، چاپخانه سرور، چاپ دوازدهم، ۱۳۸۶ شمسی..

[۴] اقتباس ازسوال ۹۴۷۸٫ ۷۱۴٫




کلیدواژه ها: ,



ثبت نظر


4 + = 7