دایره المعارف اسلام پدیا » بهشت
منوی اصلی

بهشت

تاریخ: ۲۹ بهمن ۱۳۸۹ در باب: بهشت

بهشت یعنی کانون انواع مواهب و نعمتهای الهی، اعم از معنوی و مادی، بهشت وعدۀ حتمی خداوند به فرمانبرداران و نوعی تفضل است، بهشت براى بهشتیان سراى امن و سلامت است.

چنانکه خداوند در بارۀ بهشتیان چنین می فرماید: «پرهیزکاران در جایگاه امن و امانى هستند.»[۱]،  «براى آنان نزد پروردگارشان خانه سلامت است.»[۲]، «در بهشت نه خورشیدى مى بینند (که از گرمایش اذیت شوند) و نه سرماى سخت (که از سردیش ناراحت گردند).»[۳] «و بهشتى که پهناى آن (به پهناى ) آسمانها و زمین است، براى پرهیزکاران آماده شده است.»[۴]


[۱] (اِنَّ الْمُتَّقینَ فى مَقامٍ اَمینٍ)،دخان، ۵۱٫

[۲] (لَهُمْ دارُ السَّلامِ عِنْدَ رَبِّهِمْ)، انعام، ۱۲۸٫

[۳] (لایَرَوْنَ فیها شَمْسا وَ لازَمْهَریرا)، انسان، ۱۳٫

[۴] (وَ جَنَّهٍ عَرْضُهَا السَّماواتُ وَ الاَْرْضُ اُعِدَّتْ لِلْمُتَّقینَ)، آل عمران، ۱۳۳٫




کلیدواژه ها: , , ,



ثبت نظر


+ 5 = 7