دایره المعارف اسلام پدیا » بنیان گذار بهائیت
منوی اصلی

بنیان گذار بهائیت

تاریخ: ۲۸ بهمن ۱۳۸۹ در باب: بهائیت

میرزا حسین على نورى مؤسس بهائیت بوده است. او فرزند میرزا عباس نورى است و در سال ۱۲۳۳ هـ ق در تهران متولد شد. خاندان او از دهکدۀ‏ کوهستانى کوچکى به نام “تاکر” از نور مازندران مى‏باشند، او بعد از تحصیلات مقدّماتى مانند پدرش که در دستگاه “امام وردى میرزا” از قاجاریه، سمت منشى گرى داشت، به خدمت دیوان درآمد و چون شوهر خواهرش هم منشى قنسول روس بود، با ساز و کارهاى ایجاد ارتباط با سفارت خانه‏ها هم آشنایى پیدا کرد.[۱]

با ظهور و غوغاى “على محمد باب”، او و برادر ناتنى‏اش (یحیى صبح ازل) و تنى چند از خاندانش به باب پیوستند و آن گاه که باب به دستور میرزا تقى خان امیر کبیر در تبریز اعدام شد، یحیى صبح ازل که ۱۳ سال از برادرش کوچک تر بود به جانشینى باب برگزیده شد، البته میرزا حسین على هم طبق مصالحى تسلیم وى گردید، اما پس از مدتى از اطاعتش سرپیچى نمود[۲]. نخست ادعاى “مهدویت” کرد و مدعى شد که او همان کسى است که باب وعدۀ‏ ظهورش را داده است.[۳] و با گذشت زمان بر ادعاهایش مى‏افزود. از ادعاى “رجعت حسینى” و “رجعت مسیحى” گرفته تا ادعاى “رسالت و شارعیت” و در نهایت، ادعاى “حلول خدا در او” با تجسد و تجسم خداوند، و دعواى “انا الهیکل الاعلى”، که در ادامه به برخى از آنها اشاره خواهد شد.

در سال ۱۲۶۹ هـ.ق ، حکومت وقت در اثر فشار مردم و رهبران دینى مجبور شد که این گروه را به بغداد تبعید کند. بغدادى که در آن زمان در تحت سیطره دولت عثمانى بود. دولت عثمانى در سال ۱۲۷۹ هـ ق آنها را نخست به “استانبول” و سپس به “ادرنه” کوچانید، در همین زمان‏ها بود که بین دو برادر رقابت بر سر رهبرى بر “بابى‏ها” به اوج خود رسید و از این روى دولت عثمانى آنها را به دادگاه کشانید و دادگاه هم دستور داد که هر یک از برادران با گروه پیرو خود به نقطه‏اى که دور از هم باشد، فرستاده شوند و “یحیى صبح ازل” به همراه یارانش به “قبرس” و حسین على و پیروانش در “عکا” که در سرزمین فلسطین اشغالی است، اسکان داده شدند.

میرزا حسین على در عکا به زندگى خود ادامه داد و در سال ۱۳۱۰ هـ.ق در اثر مریضى از دنیا رفت و در همان جا به خاک سپرده شد.


[۱] ر.ک: یحیى نورى، خاتمیت پیامبر اسلام، ص ۶۲ – ۶۳٫

[۲] ر.ک: دانشنامۀ جهان اسلام، ج ۴، ص ۷۳۴، مقالۀ آقاى محمود صدرى.

[۳] از جمله تعلیمات باب که مورد سوء استفاده میرزا حسین على قرار گرفت، بشارت به ظهور موعودى بود با عنوان “من یظهره اللَّه” یعنى کسى که خدایش او را آشکار خواهد نمود. دانشنامۀ جهان اسلام، ج ۴، ص ۷۴۳).




کلیدواژه ها: , , , , ,



ثبت نظر


2 + 1 =