کپی شد

چکیده مقاله مسلم بن عوسجه

مسلم بن عوسجة بن سعد بن ثعلبة بن دودان بن اسد بن خزیمه اسدی، کنیه وی ابوحجل بود. وی پیر مردی با سن زیاد بود که بزرگ‌ترین شخصیت قبیله خویش به شمار می‌رفت او از اصحاب پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) و ائمه (علیهم السلام) بود. او را مردی شریف، عابد و اهل مروت و سخاوت و اسب‌سواری شجاع دانسته‌اند.

مسلم بن عوسجه از اصحاب امام حسین(علیه السلام) به شمار می‌رود و جایگاه ویژه‌ای نزد مسلمانان داشت.

همسر و فرزندان مسلم بن عوسجه نیز در حماسه کربلا حضور داشتند.

مسلم را از محدثان اسلامى شمرده‌اند، که شعبى روایات او را نقل کرده‌است.

در بسیاری از جنگ‌های دوره اسلامی، از جمله در جنگ جمل، نهروان و صفین نیز به نبرد با مخالفان علی (علیه‌السلام) پرداخت و در جنگ آذربایجان نیز شرکت داشت.

مسلم بن عوسجه از جمله کسانی است که به امام حسین (علیه السلام) نامه دعوت نوشت، اما برخلاف بسیارى از همشهریانش که پیمان شکستند، او به عهد خود وفادار ماند، وی پس از پراکنده‌شدن کوفیان و شهادت مسلم بن عقیل و هانی بن عروه، خود را از دید سربازان عبیدالله مخفی ساخت و شبانه همراه خانواده خود از کوفه خارج گردید و در شب هفتم یا هشتم محرّم به سپاه امام حسین (علیه‌السلام) پیوست.

شب و روز عاشورا به عنوان درخشان‌ترین برگ کارنامه مسلم بن عوسجه معرفی است.

مسلم بن عوسجه در شب عاشورا خطاب به امام حسین (علیه السلام) اظهار داشت: به خدا قسم، اگر بدانم که من کشته می‌شوم، سپس زنده می‌گردم، سپس سوزانده می‌شوم و خاکسترم بر باد می‌رود و بار دیگر زنده می‌گردم و هفتاد بار با من چنین کنند، هرگز از تو جدا نخواهم شد تا این‌که در رکاب تو به شهادت برسم. چگونه چنین نکنم؛ در حالی که فقط یک بار کشته می‌شوم، سپس کرامت و خوشبختی ابدی خواهد بود؟

عشق به ولایت در وجود مسلم بن عوسجه چنان موج مى‌زد که هرگز تحمل ذره‌اى اهانت به امام (علیه السلام) را نداشت.

مسلم بن عوسجه پس از حمله به قلب سپاه دشمن و نبرد سخت و شجاعانه با دشمن و به خاک افکندن حدود پنجاه تن از جنگجویان ابن سعد به شدت زخمى شد و در آستانه شهادت قرار گرفت. در آن لحظه، امام حسین (علیه السلام) به همراه حبیب بر بالین مسلم آمد و با سپاس از تلاش‌هاى او فرمود: «رحمک الله یا مسلم» … . مسلم بن عوسجه به دست عبدالرحمن بن ابی خشکاره بجلی، مسلم بن عبدالله ضبابی و عبدالله ضبابی به شهادت رسید.