کپی شد
واکنش امّ وهب به مجروح شدن شدن همسرش
در روز عاشورا که عمر سعد با پرتاب تیری به سوی اردوگاه امام حسین(علیه السلام) جنگ را آغاز کرد؛ «یسار» غلام آزاد شده زیاد بن ابیسفیان و «سالم» غلام آزاد شده عبیدالله بن زیاد به میدان آمدند و هماورد طلبیدند. حبیب بن مظاهر و بریر بن خضیر از جا برخاستند؛ اما امام حسین(علیه السلام) به آن دو اجازه میدان نداد. عبدالله بن عمیر با اجازه امام به میدان رفت، از او پرسیدند: کیستی. او خود را معرفی کرد. گفتند: ما تو را نمیشناسیم. زهیر یا حبیب یا بریر به مبارزه ما بیایند. او به یسار که جلوتر ایستاده بود گفت: هیچیک از اینان به جنگ تو نمیآید، مگر اینکه از تو بهتر است. سپس به او حمله کرد و او را از پا درآورد. در همین حال، «سالم» به سوی او حمله کرد. یاران امام حسین(علیه السلام) فریاد زدند تا عبدالله از حمله او آگاه شود، ولی عبدالله متوجه نشد، سالم به او ضربهای زد. عبدالله با دست چپ جلو ضربه را گرفت و انگشتانش قطع شد. سپس عبدالله بر او حمله برد و با ضربهای او را به قتل رساند.[1]
همسرش ام وهب عمودی برداشت و به سوی او رفت. عبدالله میخواست او را به سوی خیمه برگرداند، ولی او لباس شوهرش را گرفته بود و میگفت: تو را رها نمیکنم تا همراه تو به شهادت برسم. در این هنگام امام حسین(علیه السلام) او را صدا زد و فرمود: «خدا از جانب اهل بیت به شما جزای خیر دهد. برگرد (خدا تو را رحمت کند) و نزد زنان بنشین که جنگیدن بر زنان واجب نیست.» پس او نزد زنان بازگشت.[2]
[1]. طبری، محمد بن جریر، تاریخ الامم و الملوک، ج۵، ص۴۲۹-۴۳۰؛ قمی، عباس، نفس المهموم، ص۲۳۲-۲۳۳.
[2]. همان؛ همان.
فرم ثبت پیشنهادات و انتقادات
شما می توانید پیشنهادات و انتقادات خود را درباره این مدخل با ما درمیان بگذارید