کپی شد

مفهوم شناسی آزمایش الهی

آن‌چه در زبان فارسى به نام “آزمایش” و یا “آزمودن” نامیده می‌شود، در قرآن با واژه‌های مختلف آمده‌است: “ابتلاء”، “بلا”، “فتنه” و “تمحیص” از جملۀ آن‌ها است. خداوند در قرآن کریم می‌فرماید: من انسان‌ها را آفريدم تا آن‌ها را بيازمايم كه كدام‌يک از آن‌ها بهتر عمل مى‏كنند: ” آن‌كس كه مرگ و حيات را آفريد تا شما را بيازمايد كه كدام‌يک از شما بهتر عمل مى‏كنيد، و او شكست‏ناپذير و بخشنده است”.[1] مفهوم آزمايش و امتحان در مورد خداوند با آزمايش‌هاى ما بسيار متفاوت است. آزمـايـش‌هـاى مـا بـراى شـناخت بيشتر و رفع ابهام و جهل است، اما آزمايش الهى در واقع همان “پـرورش و تربيت” است؛[2] یعنی امتحان و آزمایش خداوند زمينه‌هاى تربيت؛ پرورش و تکامل را برای انسان به وجود مى‌آورد. چنان‌که پیامبران الهی مانند حضرت ابراهیم در سایه آزمایش‌های سخت و طاقت فرسا به مقامات عالیه رسیدند.[3]

 

 [1] ملک، 2.

[2]  مکارم شیرازی، ناصر، تفسير نمونه، ج 1، ص 527، دارالکتب الاسلامیة، چاپ بیست و یکم، 1365 شمسی.

[3]  بقره، 124. “وَ إِذِ ابْتَلى‏ إِبْراهيمَ رَبُّهُ بِكَلِماتٍ فَأَتَمَّهُنَّ قالَ إِنِّي جاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِماماً قالَ وَ مِنْ ذُرِّيَّتي‏ قالَ لا يَنالُ عَهْدِي الظَّالِمينَ”.