کپی شد
قرائت و تفسير در میان ایرانیان
در ميان علوم اسلامى، اولين علمى كه رشد يافت علم قرائت قرآن و پس از آن علم تفسير قرآن بود. از میان تابعين و شاگردان تابعين كه در قرن اول و دوم میزيستهاند، ده نفر هستند كه به عنوان متخصص فن قرائت قرآن شناخته شدهاند. هفت نفر از آن ده نفر معروفتر و مشهورتر و معتبرتر هستند که به آنها «قرّاء سبعه» گفته میشود. آنان عبارتند از: نافع بن عبد الرحمن(ایرانی)، عبد اللَّه بن كثير (ایرانی)، ابوعمرو بن العلاء(ایرانی)، عبد اللَّه بن عامر، عاصم بن ابى النجود، حمزة بن حبيب(ایرانی)، على كسائى(ایرانی)، که بیشتر اين هفت نفر ايرانی هستند.
ايرانيان همانطور كه به فن قرائت قرآن اهتمام ورزيدند به فن تفسير نيز اهتمام ورزيدند؛ مانند این مفسّران: مقاتل بن سليمان بن بشير أزدى بلخى (متوفاى 150ق) از خراسان،[1] على بن ابراهيم قمى(نیمه اول از قرن چهار هجری)،[2] محمد بن مسعود سمرقندى(قرن چهارم هجری)؛ صاحب تفسیر عیاشی،[3] شيخ الطائفه ابوجعفر محمد بن حسن بن على طوسى(متوفای 460ق)؛ نویسنده «التبیان فی تفسیر القرآن»،[4] و مفسران ایرانی دیگر.[5]
[1]. ذهبی، شمس الدین، سیر اعلام النبلاء، ج 7، ص 201 – 202؛ علاء الدين بکجری، مغلطاي بن قليج، إكمال تهذيب الكمال في أسماء الرجال، ج 11، ص 342.
[2]. ر.ک: آل قيس، قيس، الإيرانيون و الأدب العربي رجال علوم القرآن، ص 161.
[3]. ر.ک: همان، ص 136 – 145.
[4]. ر.ک: «شیوه تفسیری التبیان فی تفسیر القرآن»، سؤال 55408.
[5]. ر.ک: مطهری، مرتضی، مجموعه آثار، ج 14، ص 402 – 411.
مباحث مرتبط:
علم قرائت قرآن، علم تفسير قرآن، قرّاء سبعه، عاصم بن ابى النجود، اهتمام ایرانیان در قرائت قرآنفرم ثبت پیشنهادات و انتقادات
شما می توانید پیشنهادات و انتقادات خود را درباره این مدخل با ما درمیان بگذارید