کپی شد
شهادت زهیر بن قین
زهیر، همانند دیگر یاران امام حسین (علیه السلام)، در مصاف با دشمنان از مکتب و عقیده و امامش سخت دفاع کرد و در حمایت از محبوب و مقصودش، لحظهاى کوتاهى نورزید. ابومخنف مىنویسد: پس از شهادت حبیب، بار دیگر آتش جنگ بالا گرفت. زهیر بن قین همراه حرّ وارد میدان شد. آن دو نبردى سخت کردند. هرگاه دشمن اطراف یکى را مىگرفت، دیگرى به یارىاش مىشتافت و نجاتش مىداد تا اینکه حرّ به شهادت رسید. آنگاه که نماز خوف به امامت ابوعبدالله (علیه السلام) خوانده شد، زهیر بار دیگر به میدان آمد و نبردى سخت آغاز کرد؛ نبردى که مانند آن دیده یا شنیده نشده بود. او همچنان که بر دشمن حمله مىکرد، چنین رجز مىخواند:
انا زهیر و انا ابن القین * اذودکم بالسیف عن حسین
من زهیرم و فرزند قین هستم و با شمشیر خود شما را از حسین (علیه السلام) دور مىسازم.
سپس به طرف امام بازگشت و چون در مقابل امام قرار گرفت، چنین گفت: “فدتک نفسى هادیا مهدیا الیوم القى جدک النبیا و حسنا والمرتضى علیا و ذاالجناحین الشهید حیا”؛ جانم فدایت باد که هدایت یافت و هدایت گردید. امروز جدت پیامبر را ملاقات مىکنم، همچنین برادرت حسن و پدرت على مرتضى و آن شهید زندهاى را که خداوند دو بال به او بخشید، ملاقات خواهم کرد.
گویا زهیر با این جملات با امام وداع کرد و بار دیگر رهسپار میدان نبرد شد. او همچنان به پیکار ادامه داد تا این که کثیر بن عبدالله شعبى و مهاجر بن اوس بر وى حمله بردند و او را به شهادت رساندند.[1]
پس از شهادت زهیر، امام حسین (علیه السلام) بر بالین وى آمد و چنین فرمود: «لایبعدنک یا زهیر و لعن الله قاتلیک لعن الذین مسخوا قرده و خنازیر»[2]؛ اى زهیر، خداوند تو را از رحمتش دور نگرداند و قاتلانت را لعنت کند. شبیه آن لعنتى که مسخ شدگان به شکل بوزینه گان و خوکان را فراگرفت.[3]
[1]. طبری، محمد بن جریر، تاریخ طبرى، ج۳، ص۳۲۸.
[2]. ابن شهر آشوب، محمد بن علی، مناقب آل ابى طالب، ج۴، ص۱۰۳.
[3]. دانشنامه اسلامی؛ خوارزمی، موفق بن احمد، مقتل الحسین، ج۲، ص۲۳؛ ویکی شیعه..
مباحث مرتبط:
دفاع زهیر از مکتبش در مصاف با دشمنان، دفاع زهیر از عقیدهاش در مصاف با دشمنان، دفاع زهیر از امامش در مصاف با دشمنانفرم ثبت پیشنهادات و انتقادات
شما می توانید پیشنهادات و انتقادات خود را درباره این مدخل با ما درمیان بگذارید