کپی شد

شخصیت مسلم بن عوسجه

«مسلم بن عوسجه پیر مردی با سن زیاد بود و بزرگ‌ترین شخصیت قبیله خویش به شمار می‌رفت و از شخصیت‌های بارز کوفه بود همه مصادر نام مسلم بن عوسجه اسدی را [در شمار یاران امام و شهدای کربلا] ذکر کرده‌اند و او اولین شهید از یاران امام حسین(علیه السلام) است، صحابی پیامبر به شمار می‌رفته و از حضرتش روایت نقل کرده‌است. در کوفه برای امام حسین (علیه السلام) بیعت جمع می‌‌کرد و مسلم بن عقیل هنگامی‌که حرکت کوتاه خود را آغاز کرد، با او برای بیعت با برخی قبایل، پیمان بست».[1]

او از بزرگان عرب در صدر اسلام به شمار می‌رفت.  [2] نام مسلم بن عوسجه در تمام منابع پیرامون عاشورا به چشم مى‌خورد.

مسلم را از محدثان اسلامى شمرده‌اند، که شعبى روایات او را نقل کرده‌است. ابن سعد در «طبقات» می‌گوید: وى از اصحاب رسول الله (صلی الله علیه وآله) است که با وجود مقدس آن حضرت دیدار داشته و از او روایت نقل کرده‌است. شعبى به واسطه او روایاتى را نقل مى‌کند. وى دلیرمردى شجاع بود که نامش در جنگ‌ها و فتوحات اسلامى در میان فاتحان صدر اسلام می‌‌درخشد.[3] او جنگ‌جویی شجاع، قاری قرآن، عالم و مردی پرهیزکار، با وفا، ایثارگر و شریف بود.[4]

خیرالدین زرکلى نیز در «الاعلام» می‌نویسد: مسلم بن عوسجه اسدى از دلاوران شجاع عرب در صدر اسلام است که در فتوحات اسلامى از جمله در فتح آذربایجان حضور چشم‌گیر داشت. او از همراهان حسین بن على (علیهما السلام) در سفر کوفه بود و در حالى‌که از او حمایت و دفاع مى‌کرد، به شهادت رسید.[5]

در بسیاری از جنگ‌های دوره اسلامی از جمله غزوه آذربایجان شرکت کرد. در جنگ جمل، نهروان و صفین نیز به نبرد با مخالفان علی (علیه‌السلام) پرداخت.[6]

موقعیت سیاسی اجتماعی او در دوران امامت امام حسن (علیه‌السلام) دانسته نیست، ولی از شواهد و قرائن پیداست که او همواره حامی و پیرو سرسخت ولایت بوده‌است.

 

[1]. شمس الدین، محمد مهدی، انصار الحسین، ج 1، ص 86.

[2].  زرکلی، خیر‌ الدین، الاعلام، ج۷، ص۲۲۲.

[3].  ابومخنف ازدی، لوط بن یحیی، مقتل الحسین علیه السلام، ص ۱۳۶ – 138.

[4]. مامقانی، عبدالله، تنقیج المقال، ج۳، ص۲۱۴؛ محلاتی، ذبیح‌الله، فرسان الهیجاء، ج۲، ص۱۵۶؛ ویکی فقه.

[5]. الأعلام، ج ۷، ص ۲۲۲؛ دانشنامه اسلامی، مسلم بن عوسجه”، عبدالکریم پاک‌نیا، کوثر، زمستان ۱۳۸۶، شماره ۷۲.

[6]. الاعلام، ج۷، ص۲۲۲؛ محلاتی، ذبیح‌الله، فرسان الهیجاء، ج۲، ص۱۵۶.