کپی شد
دومین اثر فردی روزه
آرامش و نشاط: روزه بهویژه روزۀ ماه مبارک رمضان، از دو جهت مایۀ آرامش برای روزهدار است و شخص روزهدار را از نگرانیها و اضطرابها به دور نگه میدارد؛ یکی از آنجهت که، انسان را به مرحلۀ صبر میرساند و انسان صابر را، مسلط بر نفس و پیرو عقل و تسلیم خدا میسازد و کسی که چنین باشد دارای نفسی آرام و مطمئن خواهد بود؛ زیرا حقیقت و معنای صبر ملازم با سکون و آرامش نفس است و در واقع صابر کسی است که بهزودی تحت تأثیر حوادث واقع نگردد و بادهای مخالف او را تکان ندهد و وی را مضطرب نگرداند.[1]
از سوی دیگر روزه نوعی یاد و ذکر عملی خداوند متعال است و مسلّم است که یاد و ذکر الهی مایۀ آرامش دلها است، همانگونه که قرآن کریم میفرماید: «آنها كسانى هستند كه ايمان آوردهاند، و دلهايشان به ياد خدا مطمئن (و آرام) است آگاه باشيد، تنها با ياد خدا دلها آرامش مىيابد».[2]
به علاوه، آرامشی که نصیب روزهدار میشود میتواند ناشی از لذتی باشد که هنگام انجام فریضه روزه، بهویژه هنگام افطار از آن بهرهمند میشود؛ از این رو امام صادق (علیه السلام) میفرماید: «برای روزهدار دو شادمانی وجود دارد؛ شادمانی هنگام افطار و شادمانی دیگر هنگام ملاقات با خداوند عز و جل».[3]
نیز پیامبر (صلی الله علیه و آله) در یکی از سفارشهایشان به امام علی (علیه السلام) فرمودند: «اى على! مؤمن در دنيا در سه وقت خوشحال مىگردد: هنگام ملاقات با برادران، هنگام افطار در ماه رمضان، و هنگام نماز در آخر شب».[4]
[1]. امین بانوى اصفهانى، سيده نصرت، مخزن العرفان در تفسیر قرآن، ج 1، ص 306؛ بلاغى، سيد عبد الحجت، حجة التفاسیر و بلاغ الاکسیر، ج 1، ص 135.
[2]. رعد، 28.
[3]. صدوق، محمد بن علی، من لایحضره الفقیه، ج 2، ص 76.
[4]. همان، ج 4، ص 360.
فرم ثبت پیشنهادات و انتقادات
شما می توانید پیشنهادات و انتقادات خود را درباره این مدخل با ما درمیان بگذارید