کپی شد
تربيت بدنى
تربيت بدنى عبارت است از: پرورش دادن جسم بهطورى كه بتواند به وظيفهاش عملكرده و در مقابل بيماریها مقاومت كند.[1]
تربيت جسم؛ تربیتی مادی و بیرونی است كه بسيارى از مكتبها، در گذشته و حال بدان پرداختهاند و برايش برنامهريزیها كرده و به آن ارزش نهادهاند، امّا فرق اساسى آنها با اسلام در نوع نگرش به اين امر است. آنها به تربيت جسم به عنوان يک هدف و تنپروری مینگرند و در نتيجه همه تلاش آنان در اين راستا است، امّا اسلام تربيت جسم را براى خدمت به عقل و قلب و روح میخواهد، نه به عنوان يک هدف، بلكه به عنوان ظرف و مركب روح به آن توجّه میكند. اینگونه است که حضرت علی (علیه السلام) در دعای کمیل از خداوند سبحان میخواهد که «قوِّ علی خدمتک جوارحی»[2].
اسلام انسان را به پرورش جسم توصيه میكند، نه تنپرورى به معناى تنبلى و نفسپرورى. اسلام با تنپرورى مخالف است و هيچگاه آنرا نمیپسندد؛ زيرا تنپرورى پيروى از هوا و هوس و پاسخ مثبت دادن به تمام خواستههاى نفسانى است، در حالیكه تمام دستوراتى كه اسلام در مورد استفاده از غذاهاى پاک و حلال و رعايت بهداشت صادر كرده، بر عكس آن است.[3]
[1]. الهامى نيا، على اصغر، تعليم و تربيت در اسلام، ص 91.
[2]. قمی، عباس، مفاتیح الجنان، دعای کمیل.
[3]. ر.ک: مطهری، مرتضی، تعليم و تربيت در اسلام، ص 270 – 271.
مباحث مرتبط:
پرورش دادن جسم، تربیت مادی، قوِّ علی خدمتک جوارحی، مخالفت اسلام با تنپرورى، تنپرورى پيروى از هوا و هوسفرم ثبت پیشنهادات و انتقادات
شما می توانید پیشنهادات و انتقادات خود را درباره این مدخل با ما درمیان بگذارید