کپی شد

مفهوم شناسی اهل سنت

«سنت» در لغت به معنای سیره و راه و روش است[1] و در اصطلاح شرعی به گفتار و رفتار و افعال پیامبر اسلام (صلی الله علیه و آله) گفته می‌شود؛ بنابر این معنا، هر کسی که از سنت پیامبر اسلام (ص) پیروی کند اهل سنت محسوب می شود، امّا در اصطلاح «اهل سنت» به گروهی از مسلمانان گفته می‌شود که بنا به تبلیغ بعضی از صحابه پیامبر، خلافت و جانشینی پس از پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) را به اجماع اهل حلّ و عقد دانسته اند؛ از این رو به خلافت ابی بکر، عمر، عثمان و علی (علیه السلام) معتقد شده‌اند. آنان معتقدند پس از قرآن باید از راه و روش و گفتار پیامبر و چهار خلیفه فوق پیروی کرد؛ در فقه و احکام دینی نیز سنت پیامبر (صلی الله علیه و آله) و اعمال و افعال چهار خلیفه و سایر صحابه پیامبر را ملاک و حجت می‌دانند.[2] بر خلاف اهل سنت، شیعیان، خلافت و امامت را در امتداد رسالت، و امری الاهی و تابع تعیین خداوند و تصریح پیامبر (صلی الله علیه و آله) می‌دانند؛ از این رو معتقد به ولایت و خلافت بلا فصل امیرالمؤمنین علی (علیه السلام) هستند و در فقه و احکام اسلامی نیز به فعل و سخن و تقریر پیامبر و امامان معصوم (علیهم السلام) ملتزم هستند. آنان تنها احادیثی را معتبر می‌دانند که از طریق راویان موثق به پیامبر (صلی الله علیه و آله) یا یکی از دوازده امام معصوم (علیهم السلام) و حضرت زهرا (علیها السلام) منتهی گردد.[3]



[1]. احمد بن فارس، معجم مقائيس اللغة‌، محقق: محمد هارون‌، عبد السلام، ج 3، ص 61، دفتر تبليغات اسلامى حوزه علميه قم‌، چاپ اول‌، قم، 1404ق‌.

[2]. نوبختى‏، حسن بن موسى، فرق الشيعة، ص 2، دار الأضواء، چاپ دوم‏، بيروت‏، 1404ق‏؛ مشكور، محمد جواد، فرهنگ فرق اسلامى، ص 84، آستان قدس رضوى‏، چاپ دوم، مشهد، 1372ش‏.

[3]. ر.ک: سایت رشد.